Knooppunten, een avontuur.

Maandag 1 augustus 2016.
Het zier ernaar uit droog te blijven, bewolkt en niet super warm. Ideaal fietsweer dus.
We maken ons klaar en trekken de fietskar mee, altijd handig want je hebt steeds meer mee dan je echt nodig hebt. De afstand is niet meer zo beperkt als voorheen,  Martine heeft namelijk een tweede batterij waardoor ze nu ongeveer 120km ver kan raken.
Wegens de wind besloten wij onze route in omgekeerde richting af te leggen.

Nog maar net vertrokken en ik kwam tussen het knooppunt 76 en 22 een obstakel tegen. De paaltjes staan zo opgesteld dat een driewielfiets, fietskar, velomobiel of bakfiets over de versmalling moet worden gedragen. Iemand met een beperking raakt hier nooit alleen door met zijn aangepaste driewieler, ook een bakfiets is hier te zwaar voor. Er staat nergens vermeld langs waar je een omweg kan nemen.

Eens over de hindernis wist ik iets verder te ondervinden waarom die hindernis zo smal is. Ik heb het zelfs gefilmd alsof het was voorbestemd.
https://www.youtube.com/watch?v=L2Mbq9c9Uoc

Het pad is niet gemaakt voor alles dat breder is dan een tweewieler, en al zeker niet als er tegenliggers zijn.

Het is een aarden weggetje door gras en vruchten, gezien het gras hoog staat is het niet zichtbaar dat er net naast een greppel is. Op gegeven ogenblik schoof mijn trike weg, gleed mijn liker voorwiel in de greppel weg en ging ik om. Gelukkig kwam ik zacht terecht waardoor ik er enkel met de schrik vanaf kwam. De trike zelf, daarvoor zal ik terug een nieuwe gepimpte spiegel moeten kopen.

De verdere weg is echt zalig om te fietsen. Je komt door prachtige landschappen en langs mooie waterlopen, een echt vakantiegevoel op een boogschot van je eigen huis. In Veurne aangekomen zaten de terrassen op de markt vol en stond de kermis op de markt. In de zijstraat van de markt naar de kerk op vonden wij een rustig terras. Je moet zeker even in het Biechthuis naar het toilet te biechtte gaan, het interieur van de zaak is prachtig en origineel. De biersoorten zijn een zeer mooie selectie om de lippen van af te likken.

Als je nu gelovig bent of niet, moslim, katholiek of alkolieker, je moet zeker even een bezoekje brengen aan de kerk te Veurne. Wat is deze prachtig, luchtig, kunstig en oogstrelend. Ik ben geen kerkhanger maar werd er wel even stil bij. Een paar foto's voor de sfeer zonder echt iets te onthullen, dat laat ik over aan je fantasie en ontspanning op je volgende fietsroute langs Veurne.

We waren ondertussen al voorbij de helft van onze rit en keerden huiswaarts terug. Wat een geluk dat wij onze uitgestippelde route in omgekeerde volgorde hadden afgelegd, nu hadden wij de wind in de zeilen, euh... rug.

Op de terugweg tussen knooppunt 2 en 12 zagen wij het boerderij winkeltje van Betty.

Je kon er niet naast kijken, er stond een oude kar volgeladen met gigantisch grootte courgetten. Voor 80cent stuk konden wij deze niet voorbij rijden en kochten er wat groenten bij. De couchette was zo groot dat hij moest mee liften op de koffer van mijn fietskar.

De dame van de zaak stelde even voor om fotograaf te spelen zodat ook ik eens aan de andere zijde van de lens kon pronken op de gevoelige plaat.

Fier over onze aankoop zetten wij onze rit huiswaarts verder. Plots merkte Martine een eigenaardige kleurrijke tuin op. Ik moest hier enkele foto's van nemen daar ze volgens mij een meerwaarde en een bezienswaardigheid zijn langs de fietsknooppunten route.

Bijna thuis gekomen besef ik dat er nog een obstakel is. Aan knooppunt 83 staan de paaltjes zo dicht bijeen waardoor ik er met moeite tussen kan. 

Eens erdoor moet ik stijl omhoog de Snaaskerke fietsbrug op wat voor mij een titanenwerk is. Daar ik door de smalle doorgang onmogelijk een beetje snelheid kan maken, vertrek ik de helling op vanuit stilstand waardoor ik met moeite en krakende ketting boven raak. Deze route neem ik regelmatig en deze doorgang is echt problematisch voor alles wat breder is dan een tweewieler. Personen met een beperking zoeken beter een andere weg over het water naar Gistel. Had ik maar een kettingzaag dan was dit probleem vlug van mijn baan.

Zonnige vrienden op een regenachtige dag.

Woensdag 27 juli 2016. Bij het openen van mijn ochtend oogjes even buiten gluren wat voor weer het is. Ik heb er dikke zin in, fietsen met de vrienden. Het ziet er niet te best uit, bewolkt, wind en fijne regen.

Wij maken ons klaar en fietsen richting carwash, de fietsen zitten onder fijn stof van de vorige ritten en dit willen wij er even afspoelen. De rit gaat door daar de berichtgeving over het weer positief was, vanaf 14 uur droog en 21 graden.

Wat een leuke bende, Simen, Marc en zijn schoonzus elk op een Sinner comfort. Mooi om deze samen te zien. 

De papa van Simen was de vreemde eend in de bijt, hij fietste op een tweewieler bukfiets. Martine en ik fietsten op de tadpole trikes.

Wij vertrokken met wat regen en de weergoden hadden de weersvoorspeller bij de neus genomen. Het enige moment dat wij de zon hebben gezien was op het einde van onze rit.

Wij vertrokken vanuit Mariakerke naar de vuurtorenwijk om ergens een knooppunt te missen en per toeval bij het misrijden het fietskotje te Bredene dorp te vinden. Daar hebben wij ook even ons binnenste bevochtigd en pannenkoeken aan de meter gegeten. Een aanrader daar de pannenkoeken heerlijk zijn.

Verder gingen wij door velden tot in De Haan en keerden daar terug richting Oostende. In Bredene besloten wij de rit in te korten door de hevige regen. De dijk via de Twins en de overzet met de boot zal voor een volgende rit zijn. Wat een fijne fietsvrienden hebben wij toch. 

Rommel, het kan ook anders.

Gisteren hebben wij een mooie rit gemaakt van 65km. Wij hebben er super van genoten en bezochten onderweg in Brugge nog even een Parkinson lotgenote waar ik de Jongeren Parkinson kalender voor 2017 kocht. 

In het Tillegembos kwamen wij nog een andere triker tegen op een optima rider. Deze had hij elektrisch gemaakt met onderdelen van andere elektrische fietsen. Hij vroeg als hij de loodbatterijen kon vervangen door Lithium zonder verder iets te veranderen. Dit is een vraagje voor onze techneuten die wat van elektriciteit kennen.

Wij hebben ook daad bij woord gevoegd op een idee die bij ons aan het groeien was en hadden een vuilniszak bij. Onderweg waar wij even stopten lag het telkens vol van de PMD flesjes en blikjes, plastiek verpakkingen en dopjes. Iedereen gaat fietsen om van de natuur te genieten maar laten overal hun rommel en verpakkingen liggen. Die natuur waar ze van genieten bevuilen ze voor elkaar waardoor het er echt niet meer uitziet. Wij hadden een halve vuilzak vol maar konden in principe een dagtaak vullen met wat er langs is gekomen. Onmogelijk alles op te rapen anders had ik geen fietskar nodig maar een container. Ik ben van plan dit blijvend te doen en zal ook de kar voorzien van een bakje want een zak is onhandig. Ik stop niet speciaal maar waar ik stop spendeer ik even enkele minuten om de rommel op te ruimen. Hopelijk werkt onze actie aanstekelijk en volgen er nog ons voorbeeld.

Was ik een inbreker ...

Was ik een inbreker dan had ik nu de tijd van mijn leven.
Ik zie dagelijks blije berichten langskomen van mensen die in vakantie gaan, ze plaatsen er met volle liefde hun bestemming bij en hoe lang ze wegblijven. Wie nog blijer is met hun vakantie is mijnheer of mevrouw de inbreker. Wat een zalige uitnodiging voor die inbrekers om er even de grote kuis te gaan houden. Vergeten ze er even hun thuisadres bij te plaatsen, geen probleem want deze kun je vlug vinden via het web. toch leuk als ze je woning komen opruimen terwijl je lekker ligt te zonnen en dat alles gratis. Bij je thuiskomst mag je dan weer even lekker uit je dak gaan bij het shoppen naar je nieuwe inrichting. O ja, nog een tip. Trek de deur gewoon achter je dicht, scheelt je weer in kosten om je sloten achteraf te vernieuwen.

Grenzen verleggen

Vandaag mijn grenzen verlegd tegen mijn ziekte van Parkinson.

Sinds ik mijn Scorpion ligfiets aankocht bouw ik mijn uithouding op en probeer zo de dopamine aanmaak in mijn hersenen te stimuleren. Bovenop mijn twee wekelijkse therapiebeurten in het revalidatie centrum met ergo en kiné om mijn lichaam soepel te houden, kracht op te bouwen, evenwicht te oefenen en de coördinatie tussen mijn lichaamsdelen te stimuleren, fiets ik wat af als aanvulling op dit alles.

Vandaag was ik trots dat ik de eerste duizend kilometer op de teller van de Scorpion heb overschreden. Ik heb ook voor het eerst in mijn leven 80km gefietst op 1 Dag. Ik heb ook mijn lichaamsgewicht die weer wat minder is door deze vele inspanningen. Ik weet niet tot hoever ik mijn lichaam mag uitdagen om mijn hart niet over te belasten. Ik zal dit moeten overleggen met de arts maar denk dat het wel geen kwaad kan, Mijn hart overleefde al 3 hartoperaties dus dit zal er wel nog bij kunnen. Mijn vrienden en Martine Devos beseffen waarschijnlijk niet hoe hard ik hun support waardeer telkens ze naast mij meefietsen. Zonder die support zou het maar een eenzame strijd zijn die uiteindelijk demotiverend zou werken. Wat zou mijn dochter denken moest ze weten waar ik tegen aan het strijden ben en hoeveel moeite ik doe om mijn levenskwaliteiten wat langer leefbaar te houden. Na 7 jaar spookt ze nog steeds rond in mijn dromen al heb ik het in de dag losgelaten.

Alle energie gaat naar deze strijd, daarbuiten blijft er nog weinig over voor andere zaken daar de extra aanmaak van dopamine weer nodig is voor deze strijd. Ik besef nu dat ik in een cirkel ben terecht gekomen waar geen ontsnappen aan is. Hoeveel van deze shit uitdagingen zal ik nog meemaken in mijn leven? Soms vraag ik mij af waarom er geen einde aan komt en ik ook eens normaal kan genieten zonder al die extra moeite. Ik word er echt moe van.

Kom op, maak het verschil.

De advertenties voor "Kom op tegen kanker" duiken weer overal op. Deze goed geoliede machine brengt jaarlijks grote kapitalen binnen om deze ziekte te bestrijden. 

Waarom is het zo stil in ons eigen kamp? Zijn wij dan zo teruggetrokken elk in zijn eigen leefwereld, dat wij zelf niet iets aan het rollen kunnen brengen? De Vlaamse Parkinson Liga bestaat maar ik hoor en zie er zelden iets van. Voor ikzelf Parkinson kreeg wist ik er zelfs het bestaan niet van! Met de VPL bestaat er reeds de motor om te vertrekken, nu nog de benzine zodat deze kan vertrekken. Ik snuif ook ergens een verdeeldheid bij de ziekte, VPL staat voor Vlaams, waarom niet BPL? Belgische Parkinson Liga. Wij zijn allen Belgen, verenig ons in 1 Liga en je bent plots dubbel zo groot en sterk. Je creëert meer draagvlak en werkingskracht.

Je kan simpel beginnen. Zoek enkele slogans, koppel ze aan een Liga rekeningnummer en deel deze massaal. Je haalt zo fondsen binnen naar onderzoek voor een geneesmiddel maar creëert ook meer bekendheid rond deze ziekte.

Ik weet het, ik kan het goed uitleggen. Maar als wij al onze talenten die wij voor de ziekte gebruikten samen leggen dan kunnen wij er iets groots van maken. Ik heb geen hoge school gelopen, schrijf met spellingsfouten en heb een rekenmachine nodig om een simpele optelsom te maken. Maar wat ik wel gemeen heb met jullie allen is dat ik deze ziekte wil breken en overwinnen. Ik wil Victorie kraaien en klinken op de overwinning, en liefst nog in deze generatie en niet alleen. Ik wil nog meemaken dat onze kinderen en kleinkinderen deze ziekte niet moeten meemaken en ondergaan, dit kan enkel door onze eigen inzet. 

Blijf niet bij de pakken zitten. Er zijn onder ons dichters die slogans kunnen bedenken, financieel beheerders die de kunst kennen om van de donaties een kapitaal te maken, kunstenaars die visuele campagnebeelden kunnen ontwerpen en promotiemiddelen een vorm geven. ... Ieder van ons heeft een talent die ze kan benutten om zich tegen deze ziekte te verzetten. Al deze talenten samen kunnen net dat verschil maken. Doe iets met je talent en voel je goed. Je bent met Parkinson nog niet afgeschreven, kom uit je kast.

Een nieuw woord zag voor het eerst daglicht.

FIETSKETIERS.

Onder 3 vrienden zag dit nieuwe woord gisteren voor het eerst het daglicht.

Voor wie er niet bij was probeer ik even de betekenis van het woord te omschrijven. Geert Dijstelbloem, Iwein Perdaens, corrigeer mij of vul mij aan indien nodig, ik beschrijf het vanuit mijn persoonlijk gevoel. We zijn 3 beste maatjes met dezelfde interesse, namelijk anderen helpen die het wat minder goed kunnen vanwege een beperking. ik zie in Geert en Iwein mijn leermeesters, ik kijk naar ze op en ben fier van ze te kunnen leren. Voor ik begon te fietsen wist ik niet eens hoe een band te plakken of de fietsrem te regelen. Ik leerde veel bij over de fiets maar ook over materiaal gebruik. Gisteren zag ik Geert solderen, vandaag kocht ik twee soldeerbouten en ga er morgen mee aan de slag, hopelijk zonder te shaken, lol.

We hebben elk een trike waar we zelf aan sleutelen om deze te temmen naar onze wens. We zagen, lassen, sleutelen, testen, modificeren, bouwen en breken af tot het gewenste resultaat. Fietsketiers doen alles zelf of samen als het alleen niet lukt. Wij vullen elkaar aan en delen onze passie. Geert gaat zelfs nog dat ietsje verder en bouwt een complete trike vanuit het niets. We werken op ons eigen tempo en hebben steeds een project in de steiger staan. Iwein is de echte bezige bij, ik weet niet waar hij de energie blijft vinden. Hij staat voor iedereen klaar om te helpen, naast het fietsgebeuren ligt zijn hart ook bij het skiën met beperkte personen. Volgens mij is dit alles de beste therapie die er bestaat, de voldoening om weer iemand te kunnen laten fietsen geeft je na het zien van hun glimlach een mentale boost. Deze mentale boost werkt verslavend en verlangend naar meer.

Ik kan blijven schrijven over deze gedeelde passie. Maar in het kort, Fietsketiers zijn fietsvrienden die zelf aan speciale fietsen sleutelen, ze zelf elektrisch maken volgens de behoeften van de beperkte persoon, er zijn voor elkaar en helpen waar het voor je andere vriend niet verder meer kan door zijn beperking. Wij doen waar het voor anderen stopt omdat het niet rendabel is. Wij hebben de tijd en doen het als het lichaam het toelaat. Dat maakt het verschil, dat maakt je tot fietsketier.

Bedankt vrienden, hopelijk komen er nog vele Fietsketiers bij met dezelfde passie en gevoel.