Stress, de perfecte moord!

Stress, de sluipende moordenaar met Parkinson als wapen?

https://www.youtube.com/watch?v=FkljEg1R2eo

Stress, ik heb er tonnen van gehad sinds 2009 en heb er nog steeds sinds de scheiding.

De onmacht tegen de indoctrinatie door de andere ouder van je eigen kind tijdens en na de echtscheiding, zorgen voor ongekende hoge dosis stress. Je kind missen omdat een ouder het kind mentaal misbruikt om je levenslang te kunnen raken. De onmacht om het contact te herstellen en je kind uit een mentale greep te krijgen. Je ander kind enkel kunnen zien aan de voorwaarden van je ex, ook al spreekt het gerechtelijk vonnis er anders over en wordt elke klacht hierover gewoon niet opgevolgd. Dit alles zorgt niet enkel voor jarenlange aanhoudende extreme stress. Het zorgt er ook voor dat het mentale partnergeweld blijft doorgaan door mentale indoctrinatie en mentaal misbruik van je eigen kinderen tegen jou, ook al is de relatie al jaren ontbonden.. Elke actie die je wil ondernemen om je eigen kind aan te tonen dat je deze onvoorwaardelijk lief hebt wordt misbruikt door je ex partner, deze acties worden aan je kinderen voorgesteld alsof je ze wil omkopen en opmaken tegen hun indoctrinerende verzorgende ouder.

Je hoopt dat ze dit ontgroeien en eens ze hun eigen leven beginnen terug contact zullen herstellen. Zo zegt ook iedereen al jaren dat je kind ooit terug komt, Mijn dochter is binnen 4 maanden 25 jaar en woont nog steeds bij haar mama, ze komt nooit meer terug daar ze te lang leerde om mij te haten en enkel de mama lief te hebben. Ze staat ook niet open tot contact daar dit verraad zou zijn tegenover haar mama.

Als stress de oorzaak van Parkinson is, dan slaagde mijn ex in haar opzet. De perfecte moord door een langzaam slopende ongeneeslijke ziekte te bezorgen via het mentale misbruik van je eigen kinderen.

Haar handlangers zijn de advocaten en rechters die het spel meespelen en niet aan waarheidsbevinding doen om de kinderen uit die mentaal wurgende greep van macht te halen.

Perfect wettelijk geregelde kindermishandeling die geen lichamelijke sporen nalaat bij de kinderen maar wel de tegenpartij via de kinderen ontwapend om deze kindermishandeling tegen te gaan.

Ik koos de koninklijke weg zodat ik geen reden geef om de kinderen mentaal te misbruiken en tegen mij op te maken. Deze koninklijke weg is echter mijn mentale gevangenis van onmacht om mijn kinderen graag te kunnen zien, en waarschijnlijk de oorzaak van de stress die volgens wetenschappers mij de slopende ziekte van Parkinson bezorgde.

Ik trok mij ook al enkele jaren terug uit lotgenoten groepen rond ouderverstoting door vechtscheidingen, dit in de hoop uit het vacuüm aan voeding voor de stress te raken. Dit was geen oplossing, zolang de oorzaak van de stress in leven wordt gehouden om je mentaal te terroriseren door je kinderen mentaal tegen je te gebruiken blijf je deze stress door onmacht voeden.

https://www.facebook.com/groups/191397990896/?fref=ts

Mentale manipulatie, wat een machtig onzichtbaar wapen om je tegenpartij met stress te vernietigen.

http://www.de-apate.nl/-.php

http://www.relatieslachtoffer.nl/1/61/advocaat.html

http://mens-en-samenleving.infonu.nl/psychologie/48655-hoe-gaat-een-narcist-te-werk.html

Ik geef niet op !!!

Enkele weken terug ben ik dom geweest. Ik ging op een woensdag in die hitte gaan fietsen en brak mijn eigen record, meer dan 90km.
De dag erop kreeg ik pijn in de borst en mijn schouderblad, de dagen erop straalde dit door in de volledige schouder en nek en kreeg ik last van oorsuizing en kortademigheid. Op zaterdag ging ik naar de spoed, het gevoel ging niet weg en was bangelijk. Wetende dat ik iets meer dan 2 jaar terug mijn derde hartoperatie kreeg en geboren ben met 4 hartafwijkingen waarvoor 2 openhartoperaties op mijn 2de en 10de levensjaar, dacht ik dat het mijn hart was.
Ik kreeg allerhande onderzoeken, 3D scan, ego, bloed, longen,... na 4 dagen niets te vinden. Ik begon in de richting te denken van, zouden dit symptomen kunnen zijn van de Parkinson en wordt de ziekte erger. Om uit te sluiten dat het probleem mijn hart was werd er vorige maandag een coronair onderzoek uitgevoerd. Via de arm vonden ze geen hartslag waardoor ze deze via de lies deden. En ja hoor, ze vonden het probleem. Een vernauwing van de kransslagader zorgde voor mijn klachten. Normaal niet echt een groot probleem als je er op tijd bij bent. Men steekt een stent en de dag erop ben je weer de oude. Echter ben ik weer de uitzondering op de regel. De vernauwing zit net in de kromming die in het hart verdwijnt naast de hartspier, bij mij zit die niet naast de hartspier maar erdoor. Telkens mijn hart klopt trekt de hartspier samen en drukt deze de ader dicht. Dit is operatief onmogelijk op te lossen en een stent kan ook niet. Enige mogelijkheid is levenslang een extra pilletje om deze ader wat open te zetten. Tevens is het mij nog verboden verder zware inspanningen te doen. SHIT SHIT SHIT ...
Ik laat mij niet neerhalen door deze tegenslag, ik heb al zoveel lichamelijke tegenslagen overwonnen of overbrugt met andere oplossingen, hier vind ik ook wel wat voor.
Ik besprak met de arts dat ik niet wens te stoppen met fietsen en dat stilstaan mijn Parkinson zou verergeren. Ik fiets nu al 3 weken niet meer en mijn heupen, benen en voetzolen verkrampen weer tot het pijnlijke toe. Straks loop ik weer op krukken. Wij planden een fietsproef om mijn hart onder controle te belasten, zo weten wij de parameters om de gevarenzone vast te leggen. Ik koop mij een hartslagmeter en zal fietsen binnen de veilige door de arts vastgestelde parameters. 90 kilometer zal niet meer lukken, met warm weer zal ik moeten binnen blijven. Maar ik heb een ambitieus plan. Ik zou volledig rond de knooppuntenroute de grens van deze willen af fietsen. Deze afstand is ongeveer 1200km. Ik zou proberen om deze in afstanden van 50km per dag af te fietsen. Ik ben niet kapitaalkrachtig genoeg om elke nacht te voorzien in een B&B of een hotel maar kan ook niet slapen in een tent. Ik heb wegens de Parkinson en de slaapapneu een degelijk bed en comfort nodig. Ik weet niet als het mogelijk zou zijn om elke 50km een gastgezin te vinden waar ik terecht kan. Deze tocht zou een sponsortocht zijn ten voordele van de Vlaamse Parkinson Vereniging om hun te steunen in hun onderzoeken naar een geneesmiddel tegen deze degenererende ongeneeslijke ziekte. Wie weet vinden ze nog iets tijdens onze generatie zodat ik nog een kans krijg om kwalitatief langer te leven.
Hoe je een sponsortocht moet beginnen, contacten leggen, centen moet binnenhalen per km of advertentie is nieuw voor mij. Wie mij kan helpen met info hoe hier aan te beginnen is zeer welkom. Misschien neem ik weer teveel hooi op mijn vork, maar op een slechte dag kan ik ook eens een rustdag nemen. Om de twee weken ga ik voor het weekend naar huis, dan zorg ik voor mijn beperkte zoon en deze lieve jongen staat boven mijn eigen problemen. Vaderliefde is sterker dan een ziekte.
Wie weet lukt het mij en fiets ik de 1200km of meer en maak met deze sponsortocht het verschil voor al wie moet leven en strijden tegen Parkinson. Het plan is dus behoorlijk ambitieus en moet goed georganiseerd zijn. Als dit niet mogelijk is dan zal ik gewoon blijven fietsen en bewegen binnen de veilige zone van wat mag.

Bij iedere lepel past een vork.

Eten is een levensbehoefte, wat als die levensbehoefte in het gedrang komt?
Bij de ziekte van Parkinson maar ook bij andere ziekten kan het opscheppen, prikken en snijden van voedsel een probleem worden. Ik moet steeds meer moeite doen om mijn voedsel op te scheppen, vast te prikken en te snijden. Snijden op zich is geen probleem met mijn linkerhand daar mijn rechter zijde is aangetast door de ziekte. Het snijden wordt echter moeilijker omdat ik met de rechterhand moeilijker het vlees kan prikken en vastpinnen op mijn bord. Even voor de goede info, ik ben rechtshandig maar eet al mijn volledig leven als een linkshandige.
Nu lukt het met enige moeite wel om met gewoon bestek te eten maar je geniet niet meer wegens de inspanning die je doet om nog netjes te kunnen eten. Wegens de Parkinson worden mijn bewegingen strammer en de gewrichten hierdoor minder soepeler. Mijn rechter pols plooit niet meer zo ver en zo soepel als vroeger en ik moet ook meer moeite doen om mijn elleboog hoog te heffen om mijn bestek voor mijn mond te brengen. Ik had de keuze, of ik eet steeds meer als een varken, de soep langs je kin laten lopen, voedsel die van je vork valt bij het happen, voedsel die over de rand van je bord schuift, ... Na verloop van tijd eet je steeds meer als een kleuter en word je bekeken als een varken.

Zover wil ik het niet laten komen en inplaats van een slabbetje kocht ik mij bestek van Good Grips.

In het revalidatiecentrum kreeg ik allerhande bestek mee om te testen maar ik wist al wat het ging worden. Good Grips bestek is voorzien van dikkere handgrepen wat het hanteren makkelijker maakt. De schacht die in het handvat zit is plooibaar waardoor deze mijn voorkeur heeft.

Ik kan de hoek van de vork en de lepel zo plooien dat deze perfect hanteerbare zijn om te prikken, scheppen en in de mond te steken. Ik heb deze nu in een hoek geplooid en zal bij het eten verder zien om deze nog beter te plooien naar mijn behoefte. Wordt mijn probleem erger dan kan ik het bestek steeds wat bij plooien.

Als ik uit eten ga dan gebruik ik nog het bestek dat voorhanden is, met wat aandacht en moeite lukt dit nog. Thuis kies ik voor mijn comfort en zal het Good grips bestek zijn vaste plaats krijgen in de schuif van het bestek.
Ik schaam mij niet om met dit bestek te eten en zal mij ook niet storen aan de blikken die ik waarschijnlijk zal krijgen. Met deze blog wil ik ook de weg effenen voor personen met gelijkaardige problemen. Kom gewoon uit die kast, kies voor je comfort en verberg je probleem niet. Door je probleem aan te pakken en niet te verbergen vind je meer mentale en lichamelijke rust om je aandacht en energie aan leukere dingen te besteden.

Geneesmiddel of lapmiddel?

Even een hersenspinsel van het weinige dat nog zou werken bij mij.

Al nog voordat ik de diagnose van Parkinson kreeg stelde ik mij volgende vraag.

Er bestaan vele aanslepende degenererende aandoeningen waar geen genezing voor bestaat. Waarom zou de medische industrie hier ook naar zoeken en dit willen als je weet dat ze fortuinen maken op medicatie die enkel lapmiddelen zijn. En ja, vandaag in het nieuws een doorbraak voor alzheimer. Ze zouden een geneesmiddel hebben gevonden om deze ziekte te stoppen. Volgens mij de verkeerde woordkeuze, ze vonden een lapmiddel die je elke maand via baxter moet toedienen om de ziekte onder controle te houden. Maandelijkse inkomsten verzekerd voor de uitvinders. Doet mij denken aan de programmatie bij huishoudtoestellen om de levensduur van het toestel te manipuleren. Ook daar zorgen ze voor hun inkomsten door manipulatie.

Ben ik een doemdenker of een zwartkijker? Nee, ik ben nuchter en realistisch.

http://nieuws.vtm.be/buitenland/205040-stopt-dit-medicijn-alzheimer

Wat een dagje vol avontuur.

In september is er het Parkinson weekend aan zee. Op 10 september voorziet de Vlaamse Parkinson Liga een fietstocht voor de leden en hun begeleiders. De VPL vroeg mij deze fietstocht te organiseren met vertrek aan de inkom van het Floréal Hotel en over een afstand van ongeveer 20 a 25km. Een route uitstippelen en zorgen voor begeleiders en baankapiteins, dat moet kunnen.
Ik ken Blankenberge een beetje als stad en om er met de wagen en de tram naartoe te rijden, maar verder ken ik de omgeving of natuurgebieden niet.
Ik kocht gisteren een Mio fietsnavigatie toestel met de bedoeling de rit vast te leggen op gps zodat ik deze kan volgen de dag zelf. Via knooppunten stippelde ik thuis een rit uit van ongeveer 22km.
De batterij van de fiets, gps en camera vol geladen en de lader van de fietsbatterij mee. Deze ochtend het grote moment. Voldoende water mee en een banaan. De helm op en om 9u30 zat ik op de trike om de eerste kilometers te trappen. De medicatie deed zijn werk, ik voelde mij als een vlinder die even van stad naar stad zou vliegen. Ik had het knooppunten ritje voor de VPL vastgezet in de gps met de Floréal als startadres. Ik riep deze rit op en koppelde de rit van Gistel naar die van het VPL. Dikke fout als beginner. Ik dacht dat de gps mij zou navigeren naar het startpunt van de VPL route, Hij nam echter het dichts gelegen punt van deze route. Ik had nog niet ontbeten om de medicatie optimaal te laten werken en was van plan een chocoladekoek te eten rond 10 uur, pech want ik kwam langs geen enkele bakker die open was, gelukkig had ik een banaan bij. In Ettelgem Kruiste ik een andere tweewiel ligfietser, deze had ik de dag ervoor ook al eens gezien. Wat verder trok ik de remmen toe, iemand had zijn tuin ingericht met fietsen en noemde deze ook de fietstuin.

Na verloop van tijd begon ik te vermoeden dat ik de verkeerde richting uitging daar ik aan het kanaal van Brugge kwam en er verder langs fietste. En ja, ik kwam uit te Brugge aan het AZ. Vandaar ging de tocht naar de Blauwe toren en zo verder richting Blankenberge. Een beetje buiten Brugge wilde de gps mij reeds op de rit voor het VPL zetten. Ik negeerde deze en fietste door tot Blankenberge.
In Blankenberge had ik met Martine afgesproken. wij hadden de avond ervoor de ICE trike gedemonteerd en plooibaar gemaakt zodat deze in mijn Dacia kon. Aan de kerk te Blankenberge kreeg de ICE weer zijn vorm. Wij gingen eerst wat eten en rond 14 uur vertrokken wij om de uitgestippelde VPL rit te verkennen.Martine volgde met haar blaadjes waar ze de knooppunten op had geschreven en ik op de gps. Wat een ramp die gps, dat scherm is niet leesbaar in volle zon, die was dan ook nog in vol ornaat aanwezig. Pas tijdens de avond had ik gevonden dat je het scherm kan instellen.
Al vlug merkten wij op dat it geen ideale route was om met Parkinson vrienden af te fietsen. We moesten de drukke express vierbaansweg over waar de auto's en vrachtwagens aan hoge snelheid door raasden. Dan een brug over. Wij kwamen wegenwerken en omleidingen tegen, druk verkeer en nergens een terras. Plots stonden wij weer aan de Blauwe toren te Brugge. Wij braken de rit af en reden terug naar Blankenberge.

Dit was niets voor de VPL fietstocht maar de gps was het niet met ons eens en bleef maar piepen dat wij verkeerd zaten. In Blankenberge kocht ik een fietskaartje in het toerisme bureel en ging er mee naar de politie. Daar besprak ik met een vriendelijke agent de route op deze kaart en hij toonde mij waar op te letten. De volgende maal moet ik wat vroeger gaan, dan zorgen ze op de drukke punten voor agenten om ons te ondersteunen bij de Parkinson fietstocht, nu was dit niet meer mogelijk omdat deze datum te kort is.
Na nog wat te drinken vertrok Martine met de ICE in de wagen huiswaarts. Ik stelde de gps in om recht naar Martine thuis te fietsen. Blijkbaar had de gps terug zin in een ommetje, hij stuurde mij de kustbaan op tot aan het AZ te Oostende om vandaar de groene 62 te nemen naar Gistel. Met de trike op de kustbaan is rampzalig. Wandelaars, strandhangers en geparkeerde wagens blokkeren om de haverklap het fietspad. Openstaande en openslaande deuren doen je steeds op het laatste moment uitwijken met gevaar van snelle langsrijdende wagens die je rakelings en ook tevens uitwijkend langs je geen komen. De politie heeft de handen vol om dit fietspad vrij te houden en is zeer galant tegenover de fietser. Dit kwam ik meerdere malen tegen en ze waren allen hoffelijke dienders.

Ik heb volgens de gps 89,54km afgefietst zonder de kleine stukjes die ik niet registreerde. Dit is een record voor mij. Ik reed die afstand op een totaal van 4u53 uitgesmeerd tussen 9u30 en 19u30.
Een avontuurlijke dag met jammer genoeg geen goed resultaat voor de Parkinson fietstocht. Ik kom mijn beloften na en zoek een andere route tegen 10 september.

spectaculair accident met ligfiets

Vandaag even gaan fietsen met de Socialistische 55 plus groep van Torhout om even te kijken hoe zij een ritje organiseren. Bij aankomst aan het vertrekpunt aan het zwembad van Torhout kreeg ik al een rekening gepresenteerd die niet volgens de vooraf gemaakte telefonische afspraak was. Er was afgesproken dat wij per persoon 5€ verzekering moesten betalen ook al hebben Martine en ik reeds een eigen verzekering voor onze ritten via sportievak. Ter plaatse werd ons gevraagd om per persoon 10€ te betalen om lid te worden en een extra verzekering van 7€. Totaal kostenplaatje om even 25km mee te fietsen, 34€.

Het was een gezapig tempo van ongeveer 14km per uur met een tussenstop om de keel te smeren en de vele motoren te doen afkoelen. Ik had het gevoel de vreemde eend in de bijt te zijn, dat zie je ook in de filmpjes. Bij vertrek werd al onmiddellijk gezegd dat wij achteraan moesten aansluiten net voor de laatste seingever, een plaats waar je weinig contact kan maken. Ook tijdens de pauze was er weinig sociaal contact met ons en werd er onmiddellijk de bijdrage afgerekend zonder een bewijs van betaling.

Blijkbaar was de snelheid iets te traag voor de liggers daar Martine haar voorhanger ramde, toevallig was ik net aan het filmen en heb hier prachtige beelden van. 

De beschermring rond het voorblad is beschadigd maar geen kat repte met een woord over de voorgestelde en betaalde verzekering, dus extra kosten.

Verder was de streek rond Torhout mooi om af te fietsen, zeker een aanrader. Ook hier even een filmpje van gemaakt.

Wat mij wel opviel was dat de achterliggende auto's met moeite kon langsrijden. De groep reed op plaatsen met drie en vier naast elkaar zonder even plaats te maken, ook de seingevers stonden dit blijkbaar toe. Er waren ook andere fietsgroepen uit tegenovergestelde richting die netjes achter elkaar bleven om niet tegen onze uitgewaaierde groep te botsen.

Een dikke duim voor Bistro Zoë

Dikwijls hoor je klagen over hoe ze een persoon met een beperking in de horeca discriminerend behandelen. Als het positief is dan spreekt men er minder over. Maar deze is noemenswaardig om hier even in de bloempjes te zetten.

Bistro Zoê op de Groentenmarkt 11 te Oostende draagt wel een zeer warm hart toe aan rolstoelgebonden mensen. 

Ze hebben een zeer toegankelijke zaak en een afzonderlijk toilet op het gelijkvloers. Wat wel bijzonder is zijn de tafeltjes die voorbehouden zijn voor iemand met een rolstoel. En dat voorbehouden mag je wel letterlijk nemen. Wij waren donderdag rustig een glas aan het drinken tijdens de marktdag toen de zaakvoerder ons beleefd en met excuses verzocht om ons tafeltje af te staan. Er kwam iemand binnen met een elektronische rolstoel en gezien de drukte was er geen plaats. De beperkte dame moest niet verder zoeken of wachten, deze tafel was voor haar voorzien. Met plezier stonden wij onze tafel af, alle lof voor deze zaak.

http://www.bistro-zoe.be